Szelki

Wysłany przez: Dorota Milcarz W: Galanteria odzieżowa Na: środa, luty 24, 2021 Komentarz: 0 Hit: 404

SZELKI

„Jest więcej brzuszków spowodowanych noszeniem paska niż jakakolwiek inna rzecz, o której wiem”
- powiedział w 1928 roku lekarz z Chicago, dr VS Cheney, zachęcając ludzi do ćwiczenia postawy, gimnastyki i noszenia szelek.

Pierwsze wzmianki o czymś w rodzaju szelek wywodzą się z XVIII-wiecznej Francji. Były to właściwie paski wstążki przyczepione do dziurek w spodniach. Mówi się także, że nosił je Benjamin Franklin. Trudno to jednak potwierdzić ponieważ szelki w tamtych czasach były uważane za element bielizny i nie mogły być pokazywane publicznie. Zresztą w Stanach Zjednoczonych dość długo uznawano szelki za „krawiecką nieprzyzwoitość”. Jeszcze w 1938r. na Long Island, w Nowym Jorku, próbowano zakazać noszenia szelek bez płaszcza. Zakaz uchylono na skutek skarg mieszkańców.

We wczesnych latach dwudziestych XIX wieku brytyjski projektant Albert Thurston rozpoczął produkcję pierwszych znanych współcześnie szelek. Ówczesna moda nakazała mężczyznom nosić spodnie z wysokim stanem - w rzeczywistości z tak wysokim stanem, że pasek nie mógł być użyty do ich podtrzymania. Szelki Thurstona mocowano do spodni skórzanymi szlufkami i zapinano na guziki.


Pierwsze szelki były wykonane z ciasno tkanej wełny lub najczęściej koziej skóry. Korzystano także z ciasnych taśm, których wierzchnia warstwa była jedwabna.
Szelki produkowano w określonych, stałych rozmiarach.

W katalogach Alberta Thurston'a podano, że najczęściej sprzedającym się modelem były szelki z mocowaniem w kształcie litery Y na plecach, o szerokości szelek 32 i 38mm.
W sprzedaży proponowano długość szelek od 76cm do 96,5cm. Można było zamówić długość co 1 cal, czyli ok. 2,5cm.

Dostępne były też inne kształty mocowania na plecach, np. kształt litery H, czy X.

Z czasem, w miarę rozwoju przemysłu, w szelkach zastosowano elastyczną końcówkę, która pozwalała na większą swobodę. Główna część szelek pozostała jednak nieelastyczna.


Jeden z pierwszych amerykańskich patentów na szelki został wydany w 1871 r. Samuelowi Clemensowi, czyli Markowi Twainowi, na „Regulowane i odpinane paski do odzieży”, które przypinano do wszystkiego, od majtek po gorsety damskie i zostały zaprojektowane jako alternatywa dla szelek.

W 1894r. wynaleziono metalowe zapięcia i zaczęto je stosować zamiast guzików. Właściwie do dziś metalowe żabki do szelek wyglądają niemal tak samo jak dawniej. Z czasem ząbki w klamrach zaciskowych uzupełniono o elementy plastikowe.

Na początku XX wieku, ze spodni zaczęły znikać guziki wszyte w talii a zaraz potem same szelki także wypadły z łask, szczególnie wtedy gdy z mody wyszły spodnie z wysokim stanem.

Ale szelki nie zniknęły całkowicie.

Lekarze zalecali nawet szelki pacjentom z rozciągniętymi brzuchami. „Jest więcej brzuszków spowodowanych noszeniem pasa niż jakakolwiek inna rzecz, o której wiem” - powiedział w 1928 roku lekarz z Chicago, dr VS Cheney, zachęcając ludzi do ćwiczenia postawy, ćwiczeń i noszenia szelek.

Aktor Humphrey Bogart nosił je w wielu swoich filmach.

Gdy wybuchła II wojna światowa, brytyjski aktor Ralph Richardson, tak lubił swoje szelki, że udał się do swego krawca i kupił sześć par w obawie przed brakami w dostawach.

Czas wojen to jednak głównie czas, gdy szelki przestały być powszechnie używane, Ich miejsce zastąpiły paski. Było to spowodowane koniecznością przystosowania umundurowania do celów wojennych. Nie było w nim zastosowania dla szelek. Jedyna pozostałość to pas noszony na mundurze, na skos tułowia, do którego przypinano niektóre elementy wyposażenia żołnierza. Spodnie jednak przytrzymywano paskami w szlufkach.


Szelki mają także swoje miejsce w popkulturach.

W latach sześćdziesiątych brytyjscy skinheadzi przyjęli szelki jako element swojego wyglądu klasy robotniczej - często zakładając je do obcisłych niebieskich dżinsów, które tak naprawdę nie wymagały pomocy w utrzymaniu się na miejscu. Jeden z najsłynniejszych chuliganów popkultury, Alex DeLarge (Malcolm MacDowell), nosił szelki w „Mechanicznej Pomarańczy”.

W magazynie People z 1986 r. zalecono, aby „nowicjusze w modzie” pozwolili zwisać szelkom z talii, argumentując, że opadające szelki są „bardzo zmysłowe”.

W kolejnym roku szelki zaczęły kojarzyć się z niezwykłym bogactwem dzięki kreacji Michaela Douglasa w filmie Wall Street Olivera Stone'a, który wcielił się w postać bezwzględnego, giełdowego guru Gordona Gekka – oczywiście noszącego szelki.

Dwa lata później trudny sąsiad Steve Urkel z serialu „Sprawy Rodzinne” nadał tym modowym akcesoriom zupełnie inny klimat.


Szelki były w większości nieobecne w szafach w latach 90. i na początku 2000 r.

Wróciły do łask stopniowo, w czym mocno pomógł Fonzworth Bentley - ikona stylu hip-hopowego i jego program From G's to Gents.

Ostatnie lata przyniosły fascynację kulturą początku XX wieku wśród ludzi zwykle młodych, najczęściej z dużych miast, którzy szukają sposobów na własną identyfikację korzystając z mody na wąsy, brody, kapelusze typu fedora i tradycji (ulepszonej na szczęście) barów Speakeasy.

W tym klimacie znalazło się też miejsce na tak oldschoolowy element galanterii odzieżowej jak szelki.


Szelki świetnie wyglądają w eleganckiej stylizacji z marynarką, garniturem lub smokingiem, ale można je nosić praktycznie do wszystkiego. Szelki w modzie casualowej nosi się na koszulę lub T-shirt, do każdej luźnej ulicznej stylizacji i na każdą inną okazję. Warto pamiętać aby nosząc skórzane szelki, zakładać skórzane buty.

.

Źródła:
Przygotowując ten materiał korzystaliśmy ze stron internetowych:

wikipedia.pl, www.albertthurston.com, time.com, jakubwiacek.com, www.bewooden.pl, pasmanteria wojtek.com.pl

Comments

Leave your comment

Przejdź do góry